Σήμερα το κρεβάτι μου δεν με χωρούσε με τπτ! 9 το πρωί με … ξύπνησε για τα καλά! Αφου στριφογύρισα για κάμποση ώρα έχοντας γίνει μαλλιοκουβαρα με το σεντόνι και τα μαξιλάρια αποφάσισα να σηκωθώ. Ευκαιρία να βρω με άνεση τις εφημερίδες μου… σκέφτηκα. έκανα την καθημερινή πρωινή φροντίδα μου, δόντια πρόσωπο μαλλιά και φυσικά… φάρμακα, πήγα μέχρι το ψιλικατζίδικο, αγόρασα ως συνήθως Βήμα, Καθημερινή (τα κλειστά παρακαλώ… ή οπως λεει και ο μπαμπας μου… τα ακριβά!!!!) και φυσικά το τρίτο τεύχος των Γλυκών Ιστοριών του Παρλιάρου που σας το συστήνω ανεπιφύλακτα αν ειστε … γλυκατζουδες, και επέστρεψα σπιτάκι μου.
Έφτιαξα μια καφεδούμπα ίσαμε ένα βαρέλι (που φυσικά δεν΄εχω τελειωσει ακομα γιατί εγώ κάνω καφέ το πρωί και τον πίνω
όλη τη μέρα 
) και άραξα στο μπαλκονάκι μου να μελετήσω σαν καλό παιδι!!! Για μένα οι εφημερίδες της Κυριακής αποτελούν ιεροτελεστία. Πρώτα κοιταζω τα περιοδικά, μετά τα πορτοκαλί (οικονομικά) σε μια ξεπέτα στα γρήγορα (ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΥΧΟ ΑΥΤΟ!!!!) και αφου πετάξω τα περιττά, ξεκινάω πάντα με τα πολιτιστικά ένθετα! Συνεχίζω με επικαιρότητα και αν και οποτε έχω διάθεση τελειωνω με τα πολιτικά!!! Μετά είπα να ξεκαθαρίσω τους Γαστρονόμους που έχουν μαζευτεί πάλι στη βιβλιοθήκη μου και να κρατήσω μόνο τις συνταγές που θελω. Στη συνέχεια έβαλα να γινει το φαγητό (μπριζόλες χοιρινές περίεργοι….) και κάθισα να γράψω στο ιστολόγιο μου.
Πότε μπήκε ο Αυγουστος δεν το κατάλαβα καθολου, και γενικότερα δεν εχω πολύ τη συναίσθηση του καλοκαιριου φέτος. Μια ανάρτηση της Μαγισσούλας με έκανε να ταξιδέψω στο χρονο, αναπολώντας τις διακοπές που έκανα ως παιδί. Δεν θα σας τα αναλύσω πολύ γιατί μοιάζουν πολύ με της μαγισσούλας. Θάλασσα, κουβαδακια, μπρατσάκια, ποδήλατο (όσο έκανα) καλαμπόκι, ψωμί με μαρμελάδα, μπάνιο στο λάστιχο μετά το πρωινό θαλασσινό μπανιο κλπ κλπ κλπ. α και φυσικά μην ξεχασω τα ηλεκτρονικα!!!!!!
Φετος πέρασα μερικές μέρες με τους γονεις μου στην όμορφη Κεφαλλονιά (για τρίτη φορά εκει) και τώρα πάλι λίγες μέρες με
γονείς, στην υπέροχη Κρήτη. Μετά με περιμενουν 4 μερουλες με τις φίλες μου και σιγά σιγά τα κεφάλια μεσα αν και εκκρεμεί και μια πρόταση για Σεπτέμβρη!!!! (ειδωμεν)
Ξεκινώντας να γράφω σκοπευα να αναφερθώ και στα… όμορφα της χώρας μας όπως η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, η οικονομική κρίση, η απεργία που έχει καθηλώσει την αγορά και ειδικά τα βενζινάδικα και άλλα πολλά αλλα τελικά αποφάσια να μην το κάνω. Δεν θέλω να κλεισω με αρνητικουρα. Καθημερινα τα ακουμε οποτε ας αφήσουμε την κοινωνική κριτική για τον χειμώνα.
Στο μεταξύ σας προτείνω να διαβάστε το εκπληκτικό βιβλίο της Ελένης Τσαμαδου με τίτλο “Της ζωής και της Αγάπης”. ΜΟΝΑΔΙΚΟ!!!
Κλεινοντας σας παραθέτω ένα ξεσηκωτικο καλοκαιρινο τραγουδι που έχουμε λατρεψει όλοι!!!
Μπορούμε άραγε με κάποιον τρόπο να … ακούσουμε τη σιωπή; Κι αν ναι, πόσο μελωδικός μπορεί να είναι ο ήχος της; Κι όταν η ζωή προσφέρει 2 μονοπάτια πόσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος ότι θα διαλέξει το σωστό; Ο Γιάννης ακολούθησε την καρδιά του με το να ασπαστεί το μοναχισμό, και να εγκατασταθεί μόνιμα στο Άγιον Όρος. Υπήρξαν φορές που αναρρωτήθηκε αν είχε κάνει τη σωστή επιλογή, χωρίς όμως να ξέρει ότι τελικά η απόφασή του ήταν μονόδρομος για τη ζωή του.
Ο Γιάννης έγινε … Χριστόφορος, και εγκλιματίστηκε γρήγορα στο νέο του περιβάλλον. Παρέα με τον πατέρα Ευδόκιμο και το αμπελάκι του, αλλά και με αχώριστο σύντροφο το βιολί του, δώρο του πατέρα του, περνούσαν οι μέρες ήρεμα και πίστευε πως τίποτα δεν θα τάραζε τα ήρεμα νερά της νέας ζωής του. Ώσπου δυο νέα πρόσωπα κάνουν την εμφάνιση τους και προκαλούν μια τρικυμία στη ψυχή και στο μυαλό του.
Από τη μια ένας νέος καλόγερος που δείχνει να κρύβει μυστικά τα οποία ο Χριστόφορος ιντριγκάρεται να ανακαλύψει. Από την άλλη ένα παιδί, ένα άρρωστο παιδί που χρειάζεται τη βοήθειά του γιατί όπως μαθαίνει στη πορεία είναι η κόρη του. Αποκαλύψεις και γεγονότα έρχονται στην επιφάνεια, ταράζουν τη ζωή του κι εκείνος νιώθει να πνίγεται, πανικοβάλλεται, χάνει την ψυχραιμία του ίσως και προσπαθεί να βρει τρόπο να αποδράσει…. Θα τα καταφέρει; Θα πάρει τις σωστές αποφάσεις;
Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτό το καταπληκτικό βιβλίο. Η μελωδική γραφή της Τέσσυς Μπάιλα θα σας βυθίσει σε μια θάλασσα από συναισθήματα, λέξεις , σκέψεις και όμορφες εικόνες. Θα σας κάνει να φύγετε για λίγο από τα καθημερινά δεδομένα, και να βιώσετε μαζί με τους ήρωες, την ιστορία της ζωής τους. Θα νιώσετε τις αγωνίες τους, θα καρδιοχτυπήσετε μαζί τους, θα περιμένετε να δειτε αν τελικά θα λυτρωθείτε η όχι ….
Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε!!!!
Ωρα σχεδόν 2:30 το βράδυ και… μπλογκογυρνάω. Σκέφτομαι διάφορα που θέλω να γράψω μα δεν ξέρω από που να ξεκινήσω.
Το τριήμερο με οδήγησε στα πάτρια εδάφη. Τρίπολη και πάλι λοιπόν. Η πόλη αυτή πάντα θα αποτελεί κομμάτι μου, πάντα θα την αγαπώ αλλά… είναι μόνο για
λίγο. Καταρχήν ξενέρωσα τρελά με τον καιρό. Κρύο παιδάκι μου.. κρύο… βροχή συννεφιά, κι ένα κλίμα μουντό και υγρό να σε χτυπάει στα κόκαλα! Το ότι κουβαλήθηκα από την Αθήνα με κοντομάνικα που δεν φόρεσα ποτέ (πως μου κοψε και πήρα τελευταία στιγμή ένα πουλοβερακι κι ένα μακρυμάνικο μπλουζάκι…. Έβαλε ο θεός το χέρι του στον ήδη καμένο εγκέφαλο) είναι μια λεπτομέρεια. Το ότι πήρα και το μαγιώ μαζί για……… καλό και για κακό είναι μια δεύτερη λεπτομέρεια που δεν θα ήθελα να σχολιαστεί παρακαλω. Πάλι καλά που άφησα το αντηλιακό πίσω γιατί μάλλον περισσότερο για οδοντόπαστα θα μου ήταν χρήσιμο.
Πως πέρασα τις μέρες μου? Μέχρι και σήμερα καλά ήταν. Νομίζω όμως πως αν για κάποιο λόγο έπρεπε να μεινω και αύριο, μάλλον θα έκανα τις φλέβες μου κομποσχοίνι και θα τις φορούσα και στον καρπό! Έκανα και τις βόλτες μου , καφεδάκια , μπυρίτσες, μεζεδοπωλεία, ειδα και αγαπημένους ανθρώπους, ευχαριστήθηκα και το νέο μπεμπέ της οικογένειας που έχω να δηλώσω ότι είναι ΑΠΛΑ ένας ΘΕΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ. (το πα και ξεσπάθωσα). Παρόλα αυτά, μπορώ να πω ότι είμαι πανευτυχής που επιστρέφω αύριο στην πρωτεύουσα, στο σπίτι μου στους φίλους μου στους δικους μου τέλος πάντων ρυθμούς.
Για να σοβαρευτούμε και λίγο, στις βόλτες που έκανα, βρέθηκα για άλλη μια φορά στο υπέροχο Αρχοντικό του Καλτεζιώτη για καφεδάκι. Είναι ένα υπέροχο ξενοδοχείο στο χωριό Κάψια Μαντινείας, στην Ορεινή Αρκαδία. Όσοι βρεθείτε στα μέρη μου σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!! Εμείς το προτιμάμε πολλές φορές για καφεδάκι, όταν θέλουμε να ξεφύγουμε από τα ίδια και τα ίδια καφέ της πόλης, και από τα ίδια πρόσωπα.
Την Τρίτη έχει επιστροφή στην δουλειά και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Έχω πει άπειρες φορές πως λατρεύω το περιβάλλον που εργάζομαι και πως είμαι τυχερή που ξεκίνησα την εργασιακή μου εμπειρία από την συγκεκριμένη υπηρεσία, διότι ένιωσα αμέσως άνετα και οικεία. Η αλήθεια είναι όμως πως από τότε που ξεκίνησα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, και μιας και δεν μου αρέσουν γενικοτερα οι αλλαγές, ακομα δεν έχω εντελώς προσαρμοστεί παρόλο που η «θητεία μου» σχεδόν τελειώνει. Έχω αναφερει και σε παλιότερο ποστ πως τον Φλεβάρη έφυγε η μια φίλη που θεωρουσα περισσότερο κοντά μου στη δουλειά, που έκανα παρέα
και μιλουσα πολύ μαζί της, ένα άτομο που πραγματικά αγαπάω πολύ και δυσκολεύτηκα πολύ να συνηθίσω (ουσιαστικά δεν συνήθισα ποτέ) την απουσία της (ας είναι καλά το διαδίκτυο που παιρνω καθημερινά και μια δόση απο την τρέλα της). Την Τετάρτη που μας πέρασε, έφυγε και η πρώτη μου διευθύντρια με σύνταξη και αυτό ήταν μάλλον το αποκορύφωμα, το «τοπ» χαστούκι. Αν και έχω ακόμα κάποια πρόσωπα που αγαπώ πολύ, νομίζω πως πλέον έκλεισε ας πουμε ο κύκλος μου εκεί. Ίσως επειδή η συγκεκριμένη ήταν το πρώτο άτομο που γνώρισα όταν πήγα στη δουλειά, εκείνη που με υποδέχτηκε, με φρόντισε και με πρόσεξε (της χρωστάω πολλά για την προσαρμογή μου) και με νοιάστηκε πολύ. Ο πρώτος άνθρωπος που ήθελα τα πρωινά να βλέπω κ να λέω καλημέρα, ο τελευταίος που πήγαινα να χαιρετήσω πριν σχολάσω. Ένα τεράστιο χαμόγελο και μια αγκαλιά όχι μόνο για μένα αλλά νομίζω και για όλους μας. Τώρα που έφυγε, νιώθω ότι μένω μετέωρη και ουσιαστικά μόνη (και το ότι έχω ψιλοπανικοβληθεί από το άγχος μου είναι μια αλήθεια). Τα πράγματα βέβαια δεν πρέπει να τα κανουμε τραγικά, γιατί όπως προείπα υπάρχουν άτομα που εκτιμώ και αγαπώ και σίγουρα θα έχω παρεούλα αλλά την θέση που έχει η πρώτη μου διευθύντρια στην καρδιά μου δεν νομίζω ότι θα μπορέσει να την κερδίσει κανείς, ουτε σ’ αυτή τη δουλειά, αλλά ουτε και σε καμιά μελλοντική, και φυσικά όχι μονο όσον αφορά το εργασιακό περιβάλλον.
Αυτή την εβδομάδα έχω λίγο τρεξιματάκι. Πρέπει καταρχήν ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ να πάω για παπούτσια γιατί σε λίγο με βλέπω να τριγυρνάω στην Πατησίων ξυπόλυτο σαν το
κοριτσάκι με τα σπίρτα, μονο που εγώ αντί για σπίρτα θα χω στα χέρια τα πολλά κινητά μου. Αφετέρου δίνω εξετάσεις στη νοηματική και πρέπει να κάνω καμιά επανάληψη με τα κοριτσια που είμαστε μαζί στο ίδιο τμήμα γιατί βλέπω τον καθηγητή να γίνεται … αφρίζων από την απελπισία του. Κατά τρίτον πρέπει να κάνω ένα γλυκό να το πάω στη δουλειά για το δεύτερο όνομά μου (ναι Μαρία – Ελένη με λένε). Τέταρτον …. Τέταρτον…. Εεε όλο και κανένα καφεδάκι όλο και καμιά βολτούλα. Α! Έχω να κάνω κι εξετάσεις αίματος, έχω να δω και το γιατρό μου… ουφ….. κουράστηκα και μονο που τα σκέφτηκα!!!!
Επειδή η ωρα όμως πάει 3:30 (ναι μια ώρα μου πήρε να το γράψω , έκανα κι άλλα πράγματα ταυτόχρονα εντάξει???) και πρέπει και να καλλωπίσω το ποστ μου πριν το δημοσιεύσω, σας εγκαταλείπω!!!! Φιλιά πολλά σε όλους
«Καθε μερα ο Θεος μας δίνει μαζι με τον ηλιο, μια στιγμή κατα την οποια είναι δυνατον να αλλάξει κάθετι που μας κάνει δυστυχισμένους« Paulo Coehlio
«Δεν θυμόμαστε μέρες. Θυμόμαστε στιγμές«. Cesare Pavese
«Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι«.Gabriel Garcia Marquez
Οι εποχές που διανύουμε είναι πράγματι πολύ δύσκολες….κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Ο καθένας από εμάς το βιώνει διαφορετικά, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, ανάλογα τα βιώματά του, τις ανάγκες του, αλλά και την κατάσταση την οποία βρίσκεται τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Διαρκώς ακούμε για οικονομική κρίση, για ΔΝΤ, για βομβες, για τρομοκρατία και ένα σωρό άλλα που επιβαρύνουν την ήδη πιθανώς πεσμένη ψυχολογία μας, διότι όλοι μας , έχουμε και προσωπικά θέματα να επιλύσουμε. Όμως μιας και είμαι … εκ φύσεως αισιόδοξο άτομο, πάντα πίστευα πως ότι κι αν γίνει, ότι κι αν περάσουμε, εν τέλει … οοοοοοολα θα πάνε καλά!!!
Σας καλώ λοιπόν, να βάλετε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σας, όλα όσα σας ταλανίζουν, σας κουράζουν, και βασανίζουν το μυαλό σας, γεμίζοντάς το με
αρνητικές σκέψεις που προκαλούν αντίστοιχα αρνητικά συναισθήματα. Με αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα να εστιάσουμε σε στιγμές που όλοι λίγο πολύ ζουμε, και μας κάνουν έστω για λίγο να νιώσουμε όμορφα, θετικά και να μας γεμίσουν όμορφες σκέψεις Θα μου πειτε… αν περιμενουμε από στιγμές για να ειμαστε καλά..σωθήκαμε αλλά… αν τις συγκεντρώσετε όλες σ’ ένα «κουτάκι» θα δείτε πως είναι τόσες πολλές που φτάνουν για να υπερκαλύψουν την αρνητικούρα που πλανάται ακομα και στον αέρα τον τελευταίο καιρό.
Η ζωή είναι γεμάτη στιγμές… στιγμές από εκείνες που το μυαλό και η καρδιά έχουν την ανάγκη να κρατήσουν ολοζώντανες μέσα μας. Πολλές φορές, αυτομάτως πιάνουμε την φωτογραφική στιγμή για να τις φυλακίσουμε… και να τις κρατήσουμε για πάντα αποτυπωμένες σ’ ένα χαρτί. Διαπιστώνω όμως, πως η φωτογραφία, αν κι έχει το πλεονέκτημα να αποθανατίσει οπτικά ένα γεγονός, μια .. στιγμή, δεν εχει τη δυνατότητα να εκφράσει τα συναισθήματα που νιώθουμε την ώρα εκείνη, το δυνατό γέλιο ενός ανθρώπου που αγαπάμε πολύ, τον ήχο της θάλασσας καθώς περπατάμε δίπλα της , το τρυφερό άγγιγμα ενός μικρού παιδιού και πολλά άλλα που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε βιώσει.
Για παράδειγμα, όμορφη στιγμή για μενα ήταν το προχθεσινό απόγευμα με τις φιλες μου, στην παραλία του Άλιμου, καθισμένες (λέμε τώρα) στα παγκάκια μπροστά από τη Θάλασσα, λέγοντας αστεία, βγάζοντας φωτογραφίες, και καταλήγοντας να τραγουδάμε τον Καπετανάκη και το Μπάμ και Κάτω προκαλώντας τα περίεργα βλέμματα αλλά και τα γέλια όλων όσων μας άκουγαν. (το ξέρω ότι γίναμε ρομπα δεν χρειάζεται να το σχολιάσετε )
Όμορφη στιγμή ήταν το χθεσινό απόγευμα στο ξαδερφάκι μου, που μιας και είχε μέρες να με δει, δεν ξεκολλούσε κυριολεκτικά από πάνω μου, οι αγκαλιές του, τα φιλιά του, τα λογάκια του ακόμα και οι σκανδαλιές του. Τοπ ατάκα της μέρας που πραγματικά με έλιωσε:
Γιώργος(σημειωτέον είναι μόλις 3μιση ετών): «Και τι θα γίνει αμα σου πάρει ο κλέφτης τη τσάντα?»
Εγώ: «Δεν θα έχω λεφτά μετά»
Γιώργος: «Καθόλου?»
Εγω: «Μα καθόλου όμως!!»
Γιώργος: «Περίμενε περίμενε… πάω να σου φέρω το κουμπαρά μου… εχω μαζέψει πολλά» (είναι να μην το ζουλάς ένα 24ωρο μετά??)
Όμορφη στιγμή ήταν κι ένας απλός καφές, μετά από μια κατάσταση απογοήτευσης, όταν 2 μέρες πριν βρέθηκα σε προσωπικό γεγονός φίλης που ας πουμε ότι δεν εκτυλίχθηκε όπως το θέλαμε και το περιμέναμε. Παρόλη την απογοήτευσή όμως, στο μυαλό και στην καρδιά μου, συγκράτησα το δίωρο που πέρασα μαζί με δυο ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ πολύ, οι συζητήσεις, τα γέλια, τα χαμόγελα που έστω για λίγο μας απέσπασαν από την αναποδιά της μέρας.
Όμορφη στιγμή είναι και τα αστεία με συναδέλφους στη δουλειά, σε μια στιγμή χαλάρωσης έπειτα από μια δυσκολη μέρα, οι συζητήσεις με ορισμένους από αυτούς, η αγάπη τους, το ενδιαφέρον τους για μένα, και τα ευχαριστώ τους για κάθε τι που μπορώ να κάνω για να βοηθήσω.
Όμορφη στιγμή θα μπορούσα να πω πως είναι και οι προσπάθειες συμφιλίωσης μετά από καυγάδες (ομηρικούς πολλές φορές) με τη μαμά
η το μπαμπά (οκ το ομολογώ… κυρίως με τη μαμά), οι αγκαλιές και τα φιλιά ανακωχής, και το συναίσθημα, η σιγουριά και η ασφάλεια ότι αυτοί οι άνθρωποι θα είναι πάντα δίπλα σου να σε στηρίζουν , οσο κι αν εσύ τους βασανίζεις (ή οσο κι αν εκείνοι ορισμένες φορές παραλογίζονται… ΑΑΑΑ ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ!!! ).
Τέλος, στις όμορφες στιγμές θα ήθελα να κατατάξω ακομα και όταν στο νοσοκομείο (παλιότερα μην τρομάξετε), ταλαιπωρημένη έπειτα από πολύωρη επέμβαση, διαπίστωσα πως γύρω μου είχα (το λιγότερο) 20 χαμόγελα, να περιμένουν και να αγωνιουν για μένα, άνθρωπους να μπαινουν στο δωματιό μου και να προσπαθουν να μου φτιάξουν τη διάθεση, αδιαφορωντας για την απελπισία των γιατρών και των νοσοκόμων που διαμαρτύρονταν πως «…. Εδώ μέσα είστε τουλαχιστον 7 άτομα… πως θα ξεκουραστεί το παιδι????». Τα γέλια μου όταν παρίσταναν πώς έφευγαν σαν βρεγμένες γάτες αλλά επέστρεφα αμέσως μολις οι γιατροι και οι λοιποι ….συγγενείς απομακρύνονταν γιατί «το παιδί» δεν ηθελε ξεκουραση! Παρέα και αγάπη ήθελε!!!
Είμαι σίγουρη πως όλοι αν αναλογιστουμε, θα βρουμε παρόμοια παραδείγματα που θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε, γιατί θα ξέρουμε πως έχουμε ζήσει καταστάσεις που άλλοι ονειρεύονται, έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που άλλοι δεν είχαν την τύχη να συναντήσουν ποτέ, έχουμε νιώσει συναισθήματα που άλλοι δεν ένιωσαν. Και φέρνοντας τα όλα στο νου σας , συγκεντρωμένα θα δειτε πως θα σας δώσουν τη δυναμη να συνεχίσετε, και να υπερπηδήσετε όλα τα εμπόδια που θα βρεθουν στο δρόμο σας… το καλύτερο αντίδοτο στις δυσκολίες.
Κλεινοντας θα ήθελα να σας παραθέσω 2 τετράστιχα από ένα υπέροχο τραγουδι (Φυσικά της αγαπημένης μου Καίτης Γαρμπή σε ντουέτο της με τον Κώστα Τουρνά) τα οποία νομίζω πως συνοψίζουν όλα όσα έγραψα παραπάνω καθώς επίσης κι ένα video του τραγουδιου με τους 2 καλλιτέχνες να το ερμηνεύουν:
Στιγμές λοιπόν σαν θα ‘ρθουν
να τις ζήσεις
Μην τις χαλάσεις μ’ αγωνίες
για το μέλλον
Στα λέω εγώ στιγμές
που έχω αγαπήσει
άμα τις ζεις δεν θα φοβάσαι
μην με χάσεις
Κοιταζω τηλεόραση και δεν μπορώ να πιστέψω στα ματια μου!!! Πως μια πορεία που γινεται για την διεκδίκηση εργασιακών δικαιωμάτων , καταλήγει σε ένα ακομη μακελειό? Πως 4 ψυχές χάνουν τις ζωές τους οχι στο ονομα του έθνους αλλά για την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων όπως πολύ σωστά παρατήρησε η κολλητη μου, η οποια βρέθηκε πολύ κοντά στον τόπο της τραγωδίας?
Δεν ξέρω τι να νιώσω. Λύπη; Οργή; Μίσος; …. βασικά νιώθω ντροπή… ντροπή και αηδία που ανήκω σ’ αυτό το κοινωνικό σύνολο, που τα τελευταία χρόνια έχει την τάση να αμαυρώνει τα πάντα. Ντροπή που νέοι άνθρωποι που απλά εργάζονταν όπως κάθε μέρα, άφησαν την τελευταία τους πνοή σε μια προσπάθεια να σωθούν. Να σωθουν από μια βόμβα μολότοφ ή οποια εκτοξέυθηκε μέσα στη τράπεζα, στο κτίριο που σίγουρα θα πίστευαν οτι τους κρατούσε ασφαλείς απο τα έκτροπα που συνεβαιναν μπροστά στα μάτια τους, έξω από εκείνους όμως. Σκέφτομαι την φρίκη τους όταν η βόμβα έσκασε, το κτίριο γέμισε καπνούς, η φωτιά τους έκαιγε, κι εκεινοι πανικόβλητοι, έψαχναν αβοήθητοι να βρουν διέξοδο. Σκέφτομαι ομως και την οδύνη, τον πονο, την οργή των δικών τους ανθρώπων… γιατί αν νιώθουμε έτσι εμείς… σκεφτείτε κι εκεινους.
Η χώρα μας, ο λαός μας, δεν περνά μονο οικονομική κρίση, περνά και κρίση ηθών! Διάβασα πρόσφατα σε εφημερίδα ένα άρθρο που
πολύσωστά έλεγε πως οι Ελληνες ειναι κακομαθημένα παιδιά. Αυτό ειναι αλήθεια. Απαιτουν και διεκδικουν χωρίς όμως να προσφέρουν τίποτα. Έχουμε ξεφύγει εντελώς… δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας, δεν κοιτάμε να βοηθήσουμε κανεναν, δεν φροντίζουμε να κάνουμε το σωστό παρά μονο αυτο που μας συμφέρει. Για την κατάντια της χώρας μας είμαστε οι φταίχτες. Εμείς πρωτα πρωτα και μετά τα πολιτικά σουργελα. Εμείς που τους ψηφίσαμε, που άκριτα κοιτούσαμε πως θα βολευτούμε, ποιοι μας υποσχονταν περισσότερα και όχι ποιοι πραγματικα μπορούσαν να προσφέρουν ή τι στην πραγματικότητα άντεχε η χώρα μας από αυτά που μας έταζαν.
Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας ειρηνικά … δεν μπορουμε να κάνουμε μια πορεία χωρίς να καταλήξει σε συμπλοκή με τα ΜΑΤ. Δεν έχουμε μάθει να αναλαμβανουμε τις ευθύνες μας ως λαός και ως άνθρωποι. Ότι κι αν συμβεί φταίνε άλλοι. Για τον εξευτιλισμό της χώρας φταίνε οι πολιτικοί, για την οικονομική κρίση φταίει το ΔΝΤ, για το οτι εκτιθόμαστε φταίει η Μέρκελ και οι Γερμανοί, για το οτι δεν εχουμε τουρισμό φταιει ο Έλγιν που πριν απο 700 χρόνια μας πήρε τα μάρμαρα του παρθενώνα, για το ότι βουλωσε ο νιπτήρας μου φταιει η γάτα του γείτονα που έχ…. στο φρεάτιο. ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!
Και φυσικά το … σουξέ της ημέρας…….. τα τηλεοπτικά παράθυρα. Κλαιουσες ιτιες οι … πρωταγωνιστες του πολιτικου παρασκηνίου, εκφράζουν την οδύνη τους και την συμπαραστασή τους στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργαζομενων της MARFIN, κατηγορούν τους…. αναρχικους που καταστρέφουν την ηρεμία της κοινωνίας και της χώρας κρύβοντας φυσικα το οτι εκείνοι και οι άλλες κυβερνήσεις τους κουκουλώνουν τόσα χρόνια, και τέλος… υποσχονται δικαιοσυνη!!!!!!!!!!!!! Αυτό ειναι το χειροτερο μου. Υπόσχονται προσαγωγές, συλλήψεις και τιμωρία στους υπέυθυνους. Ναι την ίδια δικαιοσύνη που βρήκε και ο Αλέξης αλλά και όλοι όσοι υπήρξαν θύματα των πολιτικών συμφερόντων. Και το κερασάκι στη τουρτα, τίτλος ειδήσεων: «ΕΔΩΣΑΝ ΚΡΑΝΟΣ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ!!!!!!!!!!!!!!!!» ΕΕΕΕΕΛΕΟΣ καλοι μου άνθρωποι!!! που τα βρίσκετε και τα κάνετε αυτά??? Ντροπή σας!!!!!!!!
Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό ήταν μόνο η αρχή… η αρχή μιας ιστορίας, μιας παρωδίας μάλλον .. δίχως τέλος… Και το μονο που μπορώ να ευχηθώ ειναι… μη χειρότερα. Και δεν αναφέρομαι στην οκονομική κρίση ουτε στα οικονομικά μέτρα. Αυτα θα τα ξεπεράσουμε. Εκεινο που ειναι αναντικατάστατο ειναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!!!!!!!!! Βαλτε το καλά μέσα στο μυαλό σας πριν ειναι αργα..
Καληνύχτα….
Τι είναι άραγε η πίστη; Σίγουρα δεν είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που μπορούμε να κατανοήσουμε ή να εξηγήσουμε. Σίγουρα όμως ειναι κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη, ασχέτως αν πολλοί απο εμάς αρνουνται να το παραδεχτουν. Μιλώντας για πίστη δεν αναφέρομαι απαραίτητα στη θρησκεία. Μιλάω για την δύναμη της ψυχής… που πολλές φορες είναι ικανή να κάνει θαύματα. Μέσα από το βιβλίο του ο Μάνος Τσεμπερλής προσπαθεί να μας δείξει ένα μονοπάτι. Ένα μονοπάτι το οποίο μας καθοδηγεί στο να μπορέσουμε πολλές φορές να καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, με την δυναμη αυτή… της ψυχής. Το βιβλίο του… δεν το λες ακριβώς μυθιστόρημα… ειναι όπως άλλωστε το υποδηλώνει και ο τιτλος του, ένα παραμύθι. Λένε πως τα παραμύθια ειναι για τα παιδιά, εγώ όμως πιστεύω πως όλοι μας τα έχουμε ανάγκη. Τις περιεργες και δυσκολες εποχές που διανύουμε, όλοι έχουμε την ανάγκη να έρθει κάποιος, να μας ψιθυρίσει πως όλα θα πάνε καλά, πως όλα θα έχουν αίσιο τέλος , δίνοντας μας μόνο μια παρότρυνση…. ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ.
Ο Μάνος καταφέρνει μεσα από απλές λέξεις, από μια διήγηση μιας καθημερινης ιστόριας να πλάσει κάτι το ιδιαίτερο. Γιατι το βιβλίο του το χαρακτήρισα πραγματικά ιδιαίτερο και δυνατό. Μας μιλα για την ιστορια της μικρής Χριστίνας, μιας εξάχρονης που βασανίζεται αποανίατη νόσο. Η οικογένειά της στέκεται στο πλευρό της αλλά δραματικό και πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο παππους. Ο παππους που με την δύναμη της δικής του ψυχής καταφέρνει να κάνει πραγματικότητα ένα πολυπόθητο όνειρο. Δεν θα σας πω περισσότερα γιατί το βιβλίο ειναι μικρό, και φοβάμαι μην σας το .. χαλασω.
Σας προτείνω όμως να το διαβάσετε, και είμαι σίγουρη ότι, θα εκτιμήσετε αυτό που σας προσφέρει ο συγγραφεας…. ένα παραμύθι για… μεγάλα παιδιά.
Ο Μάνος είναι φίλος και συμφοιτητής μου και αυτή ειναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια, από τον εκδοτικό οικο Μιχάλη Σιδέρη. Είμαι σίγουρη οτι το επόμενο βιβλίο του θα αναδείξει ακόμα περισσότερο το ταλέντο του και θα τον φτάσει ψηλά. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!
Όλοι γνωρίζετε ότι λατρεύω το cinema αλλά δυστυχώς έχω «αραιώσει» τις εμφανίσεις μου σ’ αυτό. Όχι για συγκεκριμένους λόγους αλλά… οι ρυθμοί μου, και ο συγχρονισμός μου με εκεινους των φίλων μου δεν το επιτρέπουν τόσο συχνά όσο παλιότερα.
Χθες επιτέλους μας δόθηκε ευκαιρία, και παρακολουθήσαμε με τις φίλες μου την καινούρια ταινία της Jennifer Aniston και του Gerard Butler (αχχχχχχχχχ ) με τίτλο 
«Επικυρρήσωντας την πρώην» (The Bounty Hunter). Προκειται για μια ρομαντική κομεντί που βλέπεται ευχάριστα προκαλώντας γέλιο χωρίς όμως να πρόκειται για ένα «κραυγαλέο» story.
Η Νικόλ είναι γνωστή ρεπόρτερ της Νέας Υόρκης και ο Μάιλο κυνηγός καταζητούμενων. Οι δυο τους υπήρξαν ερωτευμένοι και παντρεμένοι αλλά πλέον δεν θέλουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον στα μάτια τους. Όταν η Νικόλ η οποία δουλεύει σ’ ένα σημαντικό ρεπορτάζ, αγνοεί μια δίκη για επίθεση σε όργανο του Νόμου και δεν εμφανίζεται στο δικαστήριο, επικηρρύσεται απο την πολιτεία ως καταζητούμενη.
Τότε ο Μάιλο αναλαμβάνει να την βρει, και να την παραδώσει στο αστυνομικό τμήμα. Τα πράγματα όμως δεν ειναι τόσο απλά γιατί η πρώην συζυγός του ειναι αποφασισμένη να του ξεφύγει για να συνεχίσει το ρεπορταζ της. Το ίδιο αποφασισμένος όπως είναι κι εκείνος. Παράλληλα, εκτός από το γεγονός οτι έχουν να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον, υπάρχουν και προκλήσεις από τον…. έξω κόσμο (απο τον υπόκοσμο θα έλεγα) που τους παρασύρουν σε μια σειρά από ευτράπελα.
Όπως είπα το σενάριο βγάζει πολύ γέλιο ενώ πολύ καλές ειναι και οι ατάκες τους. Το παρακολουθείς ευχάριστα, το σενάριο εχει ομαλή εξέλιξη χωρίς να σε κουράσει ενώ το τέλος ειναι μάλλον αναμενόμενο. Πρέπει τέλος να αναφερθεί και η καλή μουσική επένδυση της ταινίας
Ξαπλωμένη στο καναπέ μου μετά από ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο σκέφτομαι πως ειναι ευκαιρία να γραψω και λίγο στο δόλιο το blogaki μου που το εχω ψιλοπαρατημένο και κρίμα ειναι!!!!
Καταρχήν χθες το πρωί ξεκίνησα ξανά τις αντιβιώσεις και ο Θεός βοηθός και η Παναγία της αλλεργίας μαζί γιατι δεν θα το αντέξω να γεμίσω πάλι κόκκινα σπυριά παντου!!!! Προς το παρόν είμαστε σε καλό δρομο αλλά ειναι ακομα νωρίς!
Την εβδομάδα που μας περασε στη δουλεια θα την χαρακτήριζα…. επεισοδιακή!!! Μια ωραία πρωία, ένας πανέξυπνος λεβέντης, μπήκε στον ΟΑΕΔ και πήρε κάτω από τη μύτη μας την οθόνη μιας συναδέλφου, το πληκτρολόγιο της, το καλώδιο τροφοδοσίας του υπολογιστή (ΑΣΧΕΤΟ) ένα γλαστράκι……. (επίσης άσχετο), ένα στυλό με βάση που
εχουμε για να γράφει το κοινό ….. και το καλύτερο και το πιο κορυφαίο…. την κρέμα χεριών της συναδέλφου!!!!!!!! Και πριν βιαστείτε να μας κοροιδέψετε οτι : “πως δεν τον είδαμε κλπ” έχω να σας πω οτι στο χώρο αυτό εχουμε οπτική πρόσβαση 4 άτομα. Οι τρεις ήμασταν για δουλειές και η τελευταία…. μια τουαλέτα είπε να πάει η χριστιανή και βρήκε το γραφειο της θερινό!!!! Το τι ακολουθησε νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας το περιγράψω! Ντελίριο!! Δεν ξέραμε αν έπρεπε να γελάσουμε η να νευριάσουμε αλλά τελικά το διακωμωδήσαμε όσο μπορουσαμε!!!!
Την Παρασκευή ξεκουράστηκα, χαλάρωσα, το βράδυ μαζευτήκαμε στο σπίτι του ξαδερφου μου για ήρεμη συζητησουλα, κρασάκι-μπυριτσα και φαγητό! Χαλαραααααα!!!
Χθες πήγα μια βόλτα με τη φίλη μου την Ελένη στο Θησείο στο αγαπημένο μας “Απλά Καφέ” επί της Ανδριανού. Είναι ένα καταπληκτικό cafe το οποίο προσφέρεται τόσο για χειμώνα όσο και για καλοκαίρι. Αν και τώρα με τις ζέστες και τον ήλιο έχει τραπεζάκια έξω προτιμάμε να πηγαίνουμε στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Εκεί οι ιδιοκτήτες έχουν μια μικρή “αυλή” με τραπεζάκια και κήπο, άψογη διακόσμηση και πολύ όμορφα έπιπλα ενώ το πάνω μέρος του μαγαζιού είναι σε στυλ “θερμοκήπιο” και ανοιγει δημιουργώντας έναν υπαίθριο χώρο. Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε το πολυ φιλικό προσωπικό, αλλά και τους καταπληκτικούς καφέδες και γλυκά. Το μαγαζί επίσης προσφέρεται και για φαγητό κρασάκι ή ποτάκι με το ταίρι σας ή παρεουλα αλλά δεν έχει τυχει ποτέ να δοκιμάσω κάποιο από τα εδέσματά του. Πάντως με την τρελή φίλη μου δεν χάσαμε ευκαιρία να φωτογραφηθουμε και σας προσφέρουμε τα…… μουτρα μας!!!!!!!!
Σήμερα το πρόγραμμα είχε ξανά βολτούλα στο Θησείο αλλά με άλλη παρεούλα! Με τις συναδέλφους και φίλες μου Χαρά και Κατερίνα. Φάγαμε σε μια ταβερνούλα (δεν ενθουσιάστηκα και δεν νομίζω να ξαναπατήσω το ποδι μου) και μετά καφεδάκι. Η παρέα είχε ρέντα και το γέλιο έπεφτε σύννεφο!!! Τοπ της μέρας η προσπάθεια της Κατερίνας να διώξει απο πάνω από το κεφαλι μας ένα σπουργίτι, κρατώντας ένα πιρουνι!!!!!
Στη συνέχεια επέστρεψα, κι αφου ξεκουράστηκα λιγο αποφάσισα να το παίξω χαρωπή……… (ναι καλά) νοικοκυρά. Μαγείρεψα λοιπόν φαγητάκι για αύριο, που κάτι μου λέει οτι θα βγει μουφα) και μια τυρόπιτα να την πάρω στη δουλεια. Στη συνέχεια κατέβασα τα καλοκαιρινά και…. έκανα οτι τακτοποιησα τις ντουλάπες μου. Και λέω έκανα γιατι αυτό που επιχείρησα δεν θα το λεγες και………τακτοποίηση. Όμως η μαμά μεσοβδόμαδα θα ειναι εδώ και το μαγικό χεράκι της θα τα ….. περιποιηθεί όλα (συν τα αυτιά μου με τη γκρινια της αλλά οκ!!! )
Μια νεα εβδομαδα ξεκινά και να δουμε τι έχει να μας φέρει!!! εγώ παντως την ξεκινάω με χαμόγελα και αισιοδοξία!!!!Ευχομαι το ίδιο και για ολους εσάς!!!!!!!!!! ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!
Ξέρω οτι μου γινεται συνήθειο κατά καιρους να χάνομαι αλλά θα προσπαθήσω να το κόψω! Καλά δεν σας υποσχομαι γιατί πάντα έτσι λέω και ποτέ δεν το τηρώ!
Τελευταία φορά που έγραψα ήταν μετά τις καλοκαιρινές μου διακοπές (ναι περσυ το ξερω )… από τότε δεν έγιναν σημαντικές ουτε συγκλονιστικές
αλλαγές στη ζωή μου. Δεν θα κάτσω τώρα να σας αναλύσω πως πέρασα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Απόκριες και τέτοιες μπαρούφες… άλλωστε οι περισσοτεροι τα ξέρετε!
Καταρχήν να αναφέρω ότι η καινούρια χρονιά μου μπήκε λίγο ανάποδα αλλά… ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Promise that!
Θέλω μέσα απο το blog μου να καλωσορίσω και το νέο μωράκι της οικογένειας που έκανε ντουυυυ την Μεγάλη Τρίτη στις ζωές μας και ήδη μας έχει πάρει τα μυαλά!!!
Η ζωή μου συνεχίζεται στους ίδιους ρυθμούς… κάποια προβλήματα υγείας ταράζουν που και που τα νερά αλλά…. δεν μασάμε… προχωράμε και ξεπερνάμε.
Στη δουλειά συνεχίζω ακαθεκτη! Δεν έχω κανένα προβλημα, εξακολουθει να μου αρέσει και φυσικα να τα πηγαίνω καλά με όλους τους συναδέλφους εκεί! Το μόνο κακό είναι ότι 2 από τις φίλες, τελείωσαν οι συμβάσεις τους και ή μιά έφυγε ήδη (και ακόμα να συνηθίσω χωρίς εκείνη ) και η άλλη φεύγει αύριο. Μισώ τις αλλαγές σας το χω πει??????
Αυτά για την ώρα. Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να εμπλουτίζω το blog μου με πράγματα απο τη ζωή μου κι όχι μόνο!!!
Φιλιά σε όλους!!!!!!!
Το καλοκαίρι έφυγε και το Φθινόπωρο κάνει την είσοδό του με …. ποικίλα καιρικά φαινόμενα, ξεκινώντας από έναν ασφυκτικό καύσωνα για να μετατραπεί σε πολύ δυνατή μπόρα. Ο Σεπτέμβρης είναι εδω… η σημερινή ψύχρα και η μυρωδιά της βροχής έκαναν αισθητή την παρουσία του και…. μπορώ να πω ότι μ’ αρέσει…..
Τι κρατάω από το καλοκαίρι που πέρασε? Πολλά…
Καταρχήν όπως σας είπα στο τελευταίο μου ποστ, αρχές Αυγούστου έφυγα για Πάργα με τις φιλενάδες μου. Τι να πω γι’ αυτό το υπέροχο μέρος. Περπατούσες στο λιμάνι και στα σοκάκια κι ένιωθες πως ήσουν σε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά της χώρας. Κόσμος πολύς, χαμός από τουρίστες (είχα και μια σιχαμάρα για τη γρίππη άλλο πράγμα), ζέστη, θάλασσα και πολύ όμορφα μέρη. Οι διακοπές μας ξεκίνησαν λίγο.. απρόοπτα αφού η ξαδέρφη μου παρουσίασε συμπτώματα ίωσης και αναγκαστήκαμε να αναβάλουμε την αναχώρησή μας για μια μέρα. Αλλάξαμε τις ημερομηνίες αφιξης και αναχώρησης στα δωμάτια όπου επικράτησε ένας πανζουρλισμός τελικά διότι η συννενόηση που επιτευχθη ήταν.. ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ!!!!Τέλος πάντων δεν μας πτοούν εμας αυτά!! Περάσαμε απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!!!!
Θάλασσες, πισίνες, βόλτες, μπαράκια και πολύ ξεκούραση η αλήθεια είναι, και οι μέρες κύλησαν πολύ όμορφα. Την τελευταία μέρα αποφασίσαμε να κάνουμε βολτούλα στον ποταμό Αχέροντα (ναι σ’ αυτόν που έστηνε παγανιά ο Χάρος και τους έκοβε τσάρκες εις τας πυλας του Άδη… ΜΠΡΡΡΡΡ) και στο Νεκρομαντείο (ξανά μπρρρρ ). Ο ποταμός μοναδικός. Κάναμε βόλτα με το καραβάκι και νιώθαμε πως παίρναμε μέρος σε γυρίσματα ντοκυματέρ. Μου συνέβη και το εξής καταπληκτικό. Κάποια στιγμή η Κατερίνα μου λέει: Κοίτα… ο γλάρος… Κι εγώ με τα μοναδικά καταπληκτικά αυτιά μου άκουσα:»Κοίτα… ο Χάρος», και φυσικά με το εξίσου φοβερό μυαλό μου υπέθετα ότι θα δω κανεναν ψηλό μαυροντυμένο με το δρεπάνι ανα χείρας (και πάμε όλοι μαζί… ΜΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡ).
Η βολτα μας
συνεχίστηκε στο χωριό της φίλης μου της Δώρας, κοντά στο Αγρίνιο όπου η καταπληκτική θεία της μας έκανε το τραπέζι. Και για να ζηλεψετε φάγαμε μπριζολίτσες στα κάρβουνα (μπριζολάρες μάλλον) πατατούλες τηγανιτές, χωριάτικη σαλάτα (όταν λεμε χωριάτικη όμως το εννοούμε!!!) χωριάτικο ψωμι και τυροπιτάκια!!!! Το ένιωθες, το ζούσες, ότι έτρωγες στην επαρ
χία ρε αδερφέ!!! Το μεσημεριανό μας συνόδεψε μια καταπληκτική μπόρα όπου τα μαζέψαμε κι όπου φύγει φύγει κρυφτήκαμε στο σπίτι. Καθίσαμε για λίγο να δουμε τη γιαγιά και τα ξαδερφάκια της Δώρας και έπειτα συνεχίσαμε το ταξίδι μας για την επιστροφή.
Συνέχεια στις διακοπές μου (μετά από μια …. ανάπαυλα για δουλεια) είχε η Κυλλήνη όπου μείναμε σ’ ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο και χαλαρώσαμε πραγματικά. ήμουν όλη μ’ερα μπροστά από μια πισίνα, μ’ ένα βιβλίο ανά χείρας και μουσική στ’ αυτιά, καλά… στο αυτί (στο ακουστικό για την ακρίβεια ).
Τέλος σειρά είχε το Πορτοχέλι με τους γονείς και τον ξάδερφο μου. Το Πορτοχέλι μπορώ να πω ότι αύξησε τις ήδη υπάρχουσες επιθυμίες μου για κοψοφλεβισμό αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησαν οι αποδράσεις σε Ύδρα Ερμιόνη και Σπέτσες. Η Ερμιόνη μου άρεσε πάρα πολύ, μου θυμισε κι εκείνη μικρό νησάκι ενώ οι Σπέτσες δεν μου έκαναν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση αφού είχα ξαναπάει. Η Ύδρα όμως με μάγεψε!!! Πραγματικά είχα μείνει άναυδη
Ερωτεύτηκα κι ένα μικρό άσπρο σπιτάκι, με γαλάζια πορτοπαράθυρα και βουκαμβίλιες σ’όλο το τοίχο!!!!! Απίστευτο. Θα ήθελα κάποια στιγμή να ξαναπάω και να την ευχαριστηθώ. Η αλήθεια είναι πως δεν είανι να πας καλοκαίρι. Μάλλον Φθινόπωρο ή Άνοιξη. Η ακρίβεια χτυπαει κόκκινο ενώ η αισχροκέρδεια … πλανιέται στον αέρα. Επειδή δεν έχει παραλίες, πας μόνο με καραβάκια, ή θαλάσιο ταξί που το πληρώσαμε 16 ευρώ για 2 λεπτά δρόμο. Δράμα!! Τέλος πάντων πιστεύω όμως πως αξίζει να κάνετε μια επίσκεψη εκεί.
Η επιστροφή μου στην Αθήνα δεν
μπορώ να πω ότι με ξενέρωσε. Η επάνοδός μου στη δουλειά το ίδιο. Μου είχαν λείψει όλοι τους και χάρηκα που είδα συνάδελφους μετά από ένα μήνα σχεδόν, καθώς επίσης και τους φίλους μου, και κυρίως την κολλητούλα μου που δεν τα είχαμε πει σαν άνθρωποι για πολλές μέρες (και ακόμα ουσιαστικά δεν έχουμε κάτσει σαν άνθρωποι ρε αδερφέ ).
Πείτε με μαζόχα αλλά μπορώ να πω ότι χάρηκα που επέστρεψα στους ρυθμούς μου και στη δουλειά. Είναι μεγάλο πραγμα τελικά να νιώθεις άνετα στο περιβάλλον που δουλεύεις. Σε γεμίζει, σε κάνει να νιώθεις όμορφα και να πηγαίνεις το πρωί με χαμόγελα. Εκείνο που θα ήθελα να σημειώσω επίσης είναι ότι φέτος ήταν (όπως έμαθα από τα παιδιά) η μόνη χρονιά που είχαμε τόση δουλειά τον Αύγουστο. Η κατάσταση ήταν δραματική. 13 Αυγούστου και επικρατούσε το.. ΑΔΙΑΧΩΡΗΤΟ πραγματικά…. Χειρότερα κι από τώρα τολμώ να πω. Επίσης δεν θα ήθελα να παραλείψω και μια καταπληκτική βόλτα που έκανα με δυο συναδέλφους, την Χαρά και τον Άγγελο στον Μαραθώνα 2 μέρες πριν την καταστροφική πυρκαγιά. Τα παιδιά είναι καταπληκτική παρέα. 
Ξεκινήσαμε να πάμε στο Μαραθώνα, αλλά στο δρόμο είχε μπλόκο η αστυνομία, και δεν μας επέτρεψαν να περάσουμε διότι η φωτιά είχε ήδη ξεκινήσει. Καταλήξαμε λοιπόν σ’ ένα εστιατόριο στη Σταμάτα όπου φάγαμε ΤΟΥ ΣΚΑΣΜΟΥ. Στη συνέχεια επιχειρήσαμε να ξαναπάμε στο Μαραθώνα. Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, οι πυρκαγιές είχαν σχεδόν σβήσει και καταφέραμε να πάμε και να δω …. τον παράδεισο πραγματικά. Τώρα τι θα έχει μείνει μετα από αυτή τη καταστροφή… ούτε τολμώ ν ατο φανταστώ ούτε θέλω να το ξέρω. Κρατάω στη καρδιά και στο μυαλό μου τις εικόνες που κατάφερα να αποτυπώσω εκείνη τη μέρα… και φυσικά και στη μηχανή μου …
Μιας που έκανα λόγο για τις πυρκαγιές νομίζω πως οφείλω να εκφράσω το παράπονό μου. Δεν είναι δυνατόν αυτή η χώρα να μην μαθαίνει ποτε κι από τίποτα. Δεν είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2010 να μην μπορούμε να σώσουμε αυτές τις σημαντικές πηγές οξυγόνου που τόσο τις έχουμε ανάγκη. Δεν είναι δυνατόν οι πολιτικοί να πατάνε στα καμένα σπίτια και να προκυρήσουν εκλογές ανταλλάσσοντας πυρά μεταξύ τους με κάθε ευκαιρία. Δεν θα πω τίποτ ‘ αλλο περί αυτού γιατι τα είχα πει περσυ. Μόνο κρίμα.. κρίμα για τον κόσμο που θα πάρουν τα παιδιά μας, που δεν θα έχει μείνει τίποτα να κληρονομήσουν. Κρίμα για τα λαμόγια που μας κυβερνούν, κρίμα για εμάς… για το περιβάλλον.. για τη φύση…
Τέλος, σχετικά με τις εκλογές.. θα τηρήσω… ΣΙΓΗ ΙΧΘΥΟΣ και απλά θα περιμενω… Εδώ θα κάνω μόνο ενα σχολιο: ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
